(Ιδιοκτήτης του Open Air Cinema Kamari)
Ήταν αρχές της δεκαετίας του ’80, όταν το καράβι πλησίαζε την Καλντέρα μέσα σε μια ατμόσφαιρα σχεδόν κινηματογραφική: τα σύννεφα χαμηλά, οι μαύροι ηφαιστειακοί βράχοι επιβλητικοί, και στην κορυφή, τα λευκά σπίτια σαν κοσμήματα σκαρφαλωμένα στις κορυφές.
Σαντορίνη… τι να πρωτοπώ Άγρια ομορφιά. Την πρώτη φορά που την είδα ήταν αρχές της δεκαετίας του ’80. Έμπαινε το καράβι στην Καλντέρα και εκείνη την ημέρα είχε ανεδωσά – τα σύννεφα ήταν χαμηλά, οι μαύροι, απόκρημνοι ηφαιστειακοί βράχοι επιβλητικοί, και στην κορυφή άσπρα σπιτάκια. Ήταν σαν να ερχόμουν σε κάτι εξωτικό… στο νησί του King Kong. Έμοιαζε σαν ταινία το όλο σκηνικό.
Η πρώτη μου νύχτα στα Φηρά Όταν ανέβηκα στα Φηρά, βρήκα μία ταράτσα για να μείνω – δεν υπήρχαν τότε πολλά δωμάτια και ξενοδοχεία. Τότε κατάλαβα ότι θα ήταν ο τόπος που θα έμενα. Αισθανόμουν σαν να έχω ζήσει εδώ ξανά, σε κάποια άλλη ζωή.
«Ήταν σαν να έμπαινα σε κάτι εξωτικό. Έμοιαζε με σκηνικό ταινίας… σαν το νησί του King Kong.»
Από τον Πειραιά στη Σαντορίνη – μια νέα ζωή Το 1987 μετακομίσαμε οικογενειακώς μόνιμα και έχτισα τον θερινό κινηματογράφο στο Καμάρι. Από τότε, η ζωή μου άλλαξε τελείως. Φεύγοντας από τον Πειραιά, γνώρισα και έκανα πάρα πολλούς φίλους – ακόμα και διεθνείς: ηθοποιούς, μόδιστρους, μουσικούς. Για πολλά χρόνια διοργάνωνα το Santorini Jazz Festival.
Όλα τα οφείλω σε αυτό το νησί Έχουν περάσει 40 υπέροχα χρόνια. Είδα όλη την τουριστική ανάπτυξη που γνώρισε το νησί μέχρι σήμερα. Έγιναν κάποια λαθάκια, αλλά είμαι πολύ αισιόδοξος ότι θα βρει τον δρόμο της εύκολα, γιατί όσοι μένουν τη Σαντορίνη την αγαπάνε και τη νοιάζονται.
