Πριν το Wi-Fi, υπήρχε η κουβέντα και η καρδιά του χωριού χτυπούσε κάθε βράδυ, από αυλή σε αυλή
Η βεγγέρα ήταν το άτυπο «σαλόνι» της τοπικής κοινωνίας: ένα βράδυ στο σπίτι του γείτονα, με λόγο, τραγούδι, κάποιες φορές λύρα, και πάντα με διάθεση για μοίρασμα. Οι κάτοικοι της Σαντορίνης —ιδίως στα χωριά— συγκεντρώνονταν χωρίς πρόσκληση, μετά το σούρουπο, με πλεκτά, κουτσομπολιά, ιστορίες και μεζέδες.
Ήταν τρόπος επικοινωνίας, αποφόρτισης, ακόμα και προξενιού. Ήταν μια μικρή γιορτή της καθημερινότητας — ένας θεσμός κοινωνικής συνοχής. Χωρίς κινητά, χωρίς οθόνες. Μόνον παρουσία.
Σήμερα, η λέξη μοιάζει ξεχασμένη. Μα η ανάγκη για ανθρώπινη επαφή παραμένει ίδια. Ίσως η Σαντορίνη να έχει ακόμα χώρο για σύγχρονες… βεγγέρες.
Η συνέχεια στο Santorini Life Magazine που έρχεται…
